Mano Entezaro KabooSe Tanhaei

                                                                Mano Hesse Inke Har Lahze Injaei

    Daram Ayneha Ro Gom miKonam Kam Kam

        ToRo Har Taraf Roo MiKOnam MiBinam

NaGOo Az ToO CheShamam ChiZi NEmiKhoOni

   To Ke  LahZe LaHze Halam Ro MidOoni

Age In BaHaram BarNagardi KHoOne

   DiGe ChiZi az Man YAdet NemiMoOne

Mano RaHa KOn Az In FekRe TanHaei

   To NaraFti Na TO HaNooZam InJaei

DaRam Az KHoDam Ba FeKre To Rad MiSham

                  Daaram AsheGhi Ro Ba To BaLad MiSham

 

نوشته شده توسط رضا در شنبه هشتم بهمن 1390 ساعت 0:22 موضوع | لینک ثابت

 در وفــور اشـك يـار گـــريان شـــدن

 

 عشق يعني بر دلي چيره شدن

 

دست از جان شستن و مـجنون شـــدن

 

عشق يعني در حضور باران طوفان شدن

 

 در كنار قاصدك رقصيدن و پرپر شدن 
 

عشق يعني در عميق قلب يار ساكن شدن

 

 بر دامان وي افتادن و بي جان شدن

عشق يعني در پي باد رفتن و راهي شدن

 

 

نوشته شده توسط رضا در یکشنبه یازدهم دی 1390 ساعت 1:9 موضوع | لینک ثابت

              همدلي از همزبوني بهتره

 

نوشته شده توسط رضا در چهارشنبه بیستم بهمن 1389 ساعت 11:57 موضوع | لینک ثابت

یک نگاه تو
می ارزد به تمام آن نگاه هایی که از من گرفتی.
و شوق لحظه ای با تو بودن
می ارزد به تمام آن همه تنهایی.
تنها لحظه ای با من باش تا تکرار بی تو بودن رخت بندد از روزگارم.
و من
فقط ، تنها به لحظه ای دلخوشم...

وداع

می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم زتو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه ی جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل...

ناشناس

باز هم قلبی به پایم افتاد باز هم چشمی به رویم خیره شد

باز هم در گیر و دار یک نبرد عشق من بر قلب سردی چیره شد

باز هم از چشمه لبهای من تشنه ای سیراب شد, سیراب شد

باز هم در بستر آغوش من رهرویی در خواب شد

بر دو چشمم دیده می دوزم به ناز خود نمی دانم چه می جویم در او

عاشقی دیوانه می خواهم که زود بگذر از جاه مال و آبرو

او شراب بوسه می خواهد زمن من چه گویم قلب پر امید را

او بفکر لذت و غافل که من طالبم آن لذت جاوید را

من صفای عشق می خواهم از او تا فدا سازم وجود خویش را

او تنی می خواهد از من آتشین تا بسوزاند در آن تشویش را

او به من میگوید ای آغوش گرم مست نازم کن که من دیوانه ام

من به او می گویم ای ناآشنا بگذر از من من تورا بیگانه ام

آه از این در از این جام امید عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

چنگ شد در دست هر بیگانه ای ای دریغا کس به آوازش نخواند...

اسیر

تو را می خواهم و دانم که هرگز به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن من این کنج قفس مرغی اسیرم

زپشت میله های سرد و تیره نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش آید و من ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم من و دانم که هرگز مرا یاری رفتن زین قفس نیست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد دگر از بهر پروازم نفس نیست

زپشت میله ها هر صبح روشن نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سر می کنم آواز شادی لبش با بوسه می آید به سویم

اگر ای آسمان خواهم که یک روز از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم کودک گریان چه گویم زمن بگذر که من مرغی اسیرم

من آن شمع ام که با سوز دل خویش فروزان می کنم ویرانه ای را

اگر خواهم که خاموشی گزینم پریشان می کنم کاشانه ای را...

 ابر می بارد و من می شوم از یار جدا

ابر می بارد و من می شوم از یار جدا

چون کنم دل به چنین روز زدلدار جدا

ابر و باران و من و یار ستاده به وداع

من جدا گریه کنان ابر جدا,یار جدا

سبزه نو خیز و هوا خرم و بستان سرسبز

بلبل روی سیه مانده زگلزار جدا

دیده از بهر تو خونبار شد, ای مردم چشم

مردمی کن مشو از دیده ی خونبار جدا

نعمت دیده نخواهم که بماند پس از این

مانده چون دیده از آن نعمت دیدار جدا

حسن تو دیر نپاید چو ز خسرو رفتی

گل بسی دیر نپاید چو شد از خار جدا...

 

نوشته شده توسط رضا در چهارشنبه بیستم بهمن 1389 ساعت 11:51 موضوع | لینک ثابت